کوه نوردیهای هفتگی توحید نوروزی

جمعه 18 اسفند 1385 - پهنه حصار

2007-03-15T11:58:00.000+03:30

آخرین برنامه کوهنوردی سال 85 ، برنامه ای اینبار در غرب تهران ، کوه پهنه حصار در منطقه روستای سنگان . از مسیر شهران به سمت امام زاده داود که بری یه راه فرعی از جاده جدا میشه و به سمت روستای سنگان در سمت غرب میره.اینبار هم حدود 10 نفری شاید می شدیم با 2 تا ماشین به سمت روستا رفتیم.
هوا خوب بود و بچه ها همه سر و حال و با نشاط . غیر از ما چند تیم کوچک کوهپیمایی و یه تیم هم از بانک ملت به سرپرستی آقای نظری(مسول فنی فدراسیون کوهنوردی) به روستا اومده بودند و تقریبا همه با هم شروع به حرکت کردیم..چه روستای زیبا و قشنگی با باغ ها و رودخانه خروشان و آبشار که همون اول بهت خوش آمد میگن
بعد از 45 دقیقه که رفتیم ، باید از رودخونه می گذشیم . از اونجایی که یه تیکه رو اشتباهی رفته بودیم مجبور بودیم از قسمتی که یه کم عرض رودخونه بیشتر بود رد بشیم که هرکی یه جوری از اون رد شد البته رودخانه عمق نداره . جلوتر که رفتیم از مسیری که از وسط باغهای گیلاس و آلبالو میگذره رد شدیم همون موقع ها بود که خورشیدم از پشت کوه بالا اومد.واقعا این مسیر که تو زمستون انقدر خوشگله توی بهار با یه عالمه گل و شکوفه یا تو تابستون با یه عالمه میوه های رنگی و سر سبزی آدم رو دیونه نمی کنه ؟
تا اینجا مسیر خشک بود و اثری از برف نبود. باغ ها که تموم میشه مسیر برفی شروع میشه . اولین قسمت مسیر رو که از چند تا تپه مانند بالا میری به یه تالبوی زیبای نقاشی میرسی : غاری در روبروت آبشاری عظیم سمت راست و آبشاری یخ زده سمت چپ .اسم آبشار سمت راستی که خیلی زیباست سنگان یا "عبد مناف" هستش که آب خیلی سردی که از بالا به پایین میریزه باعث تشکیل یه کاسه بزرگ یخی در کف آبشار شده. خیلی زیباست آدم چی میتونه بگه انگار از اون بالا آقا غوله داره تو لیوان یخیش آب میریزه و لیوان هم هیچ وقت پر نمیشه .
اما غارکه توش صبحانه خوردیم یه غار دست سازه. این غار رو شخصی به نام آقا بیوک در طی سالها کار مستمر با چکش و درفش کنده، واقعا عجب پشتکاری. این آقا بیوک چندتا غار دیگه هم در کوههای اطراف تهران کنده. اتفاقا موقع برگشت آقا بیوک رو دیدیم که به همراه خانواده داشتن برای گذروندن شب تویه غار میومدن . یه پیرمرد با یه کلاه لبه دار که یه تنه خشک درخت رو برای سوخت آتش با خودش حمل میکرد. حیف که نفهمیدم آقا بیوک ایشونه تا عکسش رو بگیرم . اما با آقای حمیدی که جلوتر از من میرفتن صحبت کرده بود و گفته بود که ایم غار رو 11 سال طول کشیده تا ساخته
بعد از صبحانه به سمت قله حرکت کردیم ، آبشار رو از سمت راست دو زدیم و رفتیم بالا . در ادامه به ارتفاعات بالاتر که رسیدیم در سمت راستمون در غرب پیست اسکی جوراب اون دورا معلوم بود که باید از جاده چالوس بری . به قله که بیشتر نزدیک شدیم یه ذره ابر می شد یه ذره مه و مرتب ابرها در اطرافمون شیطونی میکردند.
روی قله رسیدیم . همزمان با ما بچه های کوهنوردی بانک ملت هم که از یه یال پرشیب دیگه اومده بودند به قله رسیده بودند. عکس یادگاری با بچه های بانک ملت و رفع خستگی و خوردن شیره انگور با برف مرتضی و تو سر و کله هم زدن که از جمله اقدامات طبق معمول بچه ها روی قله بود که این بار هم با موفقیت کامل انجام شد!
مسیر برگشت رو از سمتی که بچه های بانک ملت اومده بودند ما پایین رفتیم. این مسیر رو به علت برف مناسب و شیب زیاد اکثر بچه ها سر خوردن . واقعا که با سرعتهای سرسام آوری سر میخوردیم . اما مسیر هیچ خطری نداشت. اینکار با عث شد که هم برنامه لذت بخش تر بشه و هم خیلی سریع تر خودمون رو به آبشار عبد مناف برسونیم تا اینبار کنار این آبشار ناهار بخوریم
.کنار آبشار ناهار خوردیم و یه آتش هم روشن کردیم که خیلی خیلی چسبید
اگه برای طبیعت گردی و گذروندن یه روز خوب کنار خانواده به صرف کباب و چایی و ... دنبال یه جای خوشگل و زیبا و نزدیک به تهران میگردید ، یه کوهپیمایی سبک از روستای سنگان تا آبشار عبد مناف که با گذار از کنار باغها و آبشار و رودخانه همراهه و اطراق کنار آبشار رو بهتون پیشنهاد می کنم .
.خدا قسمت همتون بکنه

جمعه 11 اسفند - گل گشت در پلور

2007-03-08T11:01:00.000+03:30

طبق برنامه باید میرفتیم پلور برای قله گل زرد. به ارتفاعی در حدود 3700 متر.
مسیر تهران تا پلور رو درپیش داشتیم واسه همین قرارمون 4:30 زیر پل سید خندان بود. با 2 تا ماشین به سمت پلور حرکت کردیم . من از طریق اینترنت وضعیت آب و هوایی پلور رو چاپ کرده بودم و همراهم بود. برف و بارون همراه با کاهش دما . از همون اوایل جاده هراز برف ریزی میومد به امام زاده هاشم که رسیدیم برف وحشتناک شده بود و مه تو جاده نشسته بود. نگران بودیم که این برنامه چجوری میخواد اجرا بشه . هشدار فدراسیون هم بود که گفته بود این هفته به کوهها نرید ما هم منتظر نظر آقای حمیدی بودیم چون همه نظرشون رو قبول داشتیم و میدونستیم احتیاط و ایمنی براش خیلی اهمیت داره . لحظات جالبی بود معلوم نبود میخوایم چیکار کنیم فقط داشتیم به سمت پلور می رفتیم . به اول یال زمستونی گل زرد رسیدیم. همونجا که باید ماشین ها رو پارک می کردیم و حاجی حاجی مکه . اقای حمیدی منتظر شد تا ماشین مژدبا هم اومد . بعد از مژدبا نظر خواهی کرد که چیکار کنیم ، مژدبا هم گفت آقا میریم ! تا هرجا شد بالاخره میریم یه کاریش می کنیم. آقای حمیدی گفت نه صلاح نیست تو این مه و بوران صعود کنیم. برنامه رو عوض می کنیم میریم به سمت آب گرم لاریجان ، به جای گل زرد یه برنامه گل گشت رو تو نقاطی که من بلدم اجرا می کنیم و از جاهای دیدنی اون زیارت می کنیم. ما ها هم که دیگه همگی خوشحال و بازم به آقای حمیدی تو دلمون نمره قبولی دادیم. به قول آقای حمیدی هوا کوه نورد کشه ، کوه هی داره چراغ میزنه "نیاید ... نیاید..." قبل لاریجان رفتیم رو تخت های بیرون یه قهوه خونه که تعطیل بود نشستیم تا صبحانه بخوریم. قهوه خونه چی بغلی با لهجه مازندارنیش اومد پیشمون و از روی وضع و تجهیزاتمون فهمید کوهنوردیم گفت : اگه میخواید امروز برید کوه اول وصیت نامه هاتون رو به من بدید.
برنامه گل گشت بعد از صبحانه شروع شد .
اول رفتیم لاریجان . کوله هامون رو گذاشتیم تو ماشین و یه کوه نوردی سبک رو بین لاریجان آبگرم پایین تا لاریجان آبگرم بالا شروع کردیم . بعد از 45 دقیقه ای به آب گرم بالا رسیدیم. وارد امام زاده اون شدیم و یه نیم ساعتی اطراق کردیم. بعد از اونجا رفتیم بازم بالاتر به سمت یه چشمه آب معدنی به اسم "آب آهن" که آب اون دارای آهن فراوان هستش و از دماوند میاد تابستونها گل اطراف چشمه رو خانومها به صورتشون میزنند .
هوا مه آلود ولی زیبا بود همه جا سفید و مه آلود. به آب اهنی رسیدیم. یه گروه هم از مازندران اومده بودن واسه همین چشمه . تقریبا با هم رسیدیم. یه 15 دقیقه بعد برگشتیم پایین. تو راه آقای حمیدی میگفت الان که رفتیم آب گرم پایین میریم از ابگرم شاه عباسی که خیلی قدیمی و دیدنی هستش بازدید می کنیم. ما هم تو نظرمون یه جایی مثل حموم های قدیمی بزرگ با معماری پیچ در پیچ هستش که احتمالا هم تعطیله و دیگه ازش استفاده نمیشه. چه درد سرتون بدم رسیدیم رفتیم به سمت آبگرم شاه عباسی . دیدیم نه خیر! ملت تویه حوضچه نسبتا کوچولو لخت شدن و دارن صفا می کنند . آقای حمیدی هم گفت خوب لباساتون و در بیارید دیگه. مارو میگی گیج شده بودیم که شوخی شوخی داره جدی میشه. دیدم نه خیر همه لباس ها رو در آوردن و رفتن تو آب . منم گفتم جهنم لباسها رو کندم و رفتم تو آب. فقط یه نفر نیومد تو آب. بقیه با تاخیر زمانی راضی میشدن و میومدن. اب گرم خانومها هم کنار همین بود که تنها خانوم گروه "زهره ادیب" رفت اونجا و مثل اینکه تنها اون تو بوده واسه همین اعتماد نکرده که تو آب بره و فقط پاهاش رو تو آب کرده بود .
پاتو که توی آب میذاشتی جیغت میرفت هوا از بس که داغ بود. هی آقای حمیدی می گفت بابا یه دفعه بشینید تو آب و توی آب هم تکون نخورید . بالاخره همه یادگرفتیم چیکار کنیم. همه تو آب بودیم .آب گوگردی داغ . عجب احساس خوبی داشتی. بیرون سرد و برفی اما تو اینجا لخت توی آب داغ . هر چند دقیقه یه بار میومدیم بیرون و دوباره میرفتیم تو. دیگه بچه ها مثل اینکه سر شده بودن کار به شیرجه و پشتک و بارو رسیده بود توی اون آب داغ ! . فقط ترسم از این بود که نکنه اومدیم بیرون بچاییم و یه هفته بیفتیم تو خونه . نمیدونم تاثیر این آب چیه که میای بیرون اصلا لرز نداری . اومدیم بیرون و سوار ماشین شدیم . اول کوه نوردی بعد آب گرم . اما برنامه بعدی چی بود ؟ رفتیم به سمت منطقه شاهندشت و قبل از تونل وانا تو جاده هراز ماشین وایساد. از ماشینها پیاده شدیم و رفتیم مسیرکنار رودخانه رو در امتداد تونل جلو رفتیم . عجب مسیر خوشگلی هم بود . بعد از 15 دقیقه به یه کتیبه تقریبا سالم رسیدیم . این کتیبه ناصرالدین شاه بود که سال 1291 ساخته شده بود و شاه در وسط و 8 نفر از همراهان شاه هم در دو طرف شاه . جالب اینکه اسم سازنده و تاریخ در کتیبه حک شده بود و اسامی افراد هم بالا سر هر نفر حک شده بود. خیلی خیلی خوشگل بود . این کتیبه رو خود آقای حمیدی کشف کرده بود . مثل اینکه در مسیر حرکت ناصرالدین شاه به شمال از این کتیبه ها 3 تا درست کردن که یکی دیگه اون تویه تنگه واشی هستش و اون یکی رو هم نمیدونم کجاست .
!برنامه بعدی چی بود؟ چیه خسته شدی؟ بیا حالا حالا مونده باید تلافی قله صعود نشده در بیاد یا نه
رفتیم روستای وانا برای بازدید از قلعه ملک بهمن قلعه ای متعلق به زمان ساسانی که شاه عباس صفوی اون رو به توپ بسته بود چون احساس خطر می کرد حکام محلی این قلعه تو اون زمان دوباره قدرت بگیریند. ناهار رو تویه مسجد خوردیم . تویه روستای وانا هیچکس نبود تقریبا مثل اینکه روستا حالت ییلاقی داشت . بعد به سمت قلعه حرکت کردیم . قلعه بالای صخره های کوه درست بالایه یه آبشار خیلی خوشگل و گنده .
برای رسیدن به قلعه هم باید یه کوه نوردی 1 ساعته میکردیم . بالای کوه پای قلعه رسیدیم. برای ورود به قلعه باید از صخره ها بالا میرفتیم که به خاطر لغزنده بودن صخره ها آقای حمیدی صلاح ندونست . بعد از بازدید برگشتیم به روستا و سوار ماشین ها شدیم .تقریبا ساعت 4 بود اما یه برنامه دیگه هنوز مونده بود ؟ اگه قله میرفتیم به نظر شما راحت تر نبود ؟
از وانا که برگشتیم تو جاده هراز تو یه فرعی پیچیدیم و 300 متر حدودا از جاده بالا رفتیم و ماشین ها رو پارک کردیم . توی کوهی که میدیدیم یه عالمه سوراخ وجود داشت. 200 متری کوه رو بالا رفتیم تا به سوراخها رسیدیم. این سوراخها اتاقهایی بود در چند طبقه که همه به همدیگه راه داشت ! خیلی خیلی قشنگ و ترسناک بود. آقای حمیدی نمیدونست اینجا اسم خاصی هم داره یا نه اما میگفت تا 60 یا 70 سال قبل اینجا سکونت بوده .
برنامه تمام بود دیگه چون خورشید تقریبا رفته بود! و همه جا تاریک شده بود. به خاطر دقت نظر آقای حمیدی یه صعود غیرمنطقی تبدیل شده بود به یه گل گشت متنوع و مفید که خاطره اون هیچ وقت از ذهن هیچکدوم ما بیرون نمیره. دستش درد نکنه . فقط صد حیف که دوربین من تهران نبود تا از این برنامه یادگاریهای درست و حسابی بردارم . به خصوص از آبگرم شاه عباسی .

.عکسها هم همه از دوربین موبایل بچه هاست . به خاطر کیفیت و کادر بندی نامناسب هم معذرت

از آبگرم شاه عباسی عکسی نداشتم که بذارم . بازم معذرت

راستی برنامه چین کلاغ رو یه چون موبایلم خراب بود نتونستم عکاسها رو تو کامپیوتر بریزم و گزارش اون رو

!بهتون بدم. معذرت بازم بازم

جمعه 27 بهمن 85 - قلعه دختر

2007-02-23T13:36:00.001+03:30

قلعه دختر درست روی آخرین قله در عکس

جمعه هفته قبل رفتیم قلعه دختر . کوهی با ارتفاع 3180 متر با قلعه ای نیمه مخروبه به همین نام در روی قله متعلق به دوره ساسانی ،مکانی برای روشن کردن آتش در زمان قدیم که دو کاربرد براش در نظر گرفتن آتشکده یا محلی برای دادن علامت با دود به فواصل خیلی دور کهاختلاف نظر وجود داره که کدوم درست تره . اسم اصلی اون هم قزل ماما یعنی قصر دخترک هستش که از سنگ ساروج ساخته شده .9 نفر افراد تیم بودیم که ساعت 6:30 از روستای آهار حرکت کردیم و ساعت 1 روی قله بودیم .

روستای آهار در اوایل طلوع آفتاب

خیلی خوب وعالی ، هوای آفتابی و بودن باد.زیبایی طبیعت بود که بچه ها میبلعیدن ! جای همتون خالی .

ساعت دوازده ظهر یه صدای مهیب و خوفناکی مثل انفجار شنیدیم. صدای بهمن ! اما خود بهمن تو دید ما نبود و ندیدیمش. روی قله که بودیم در سمت غرب ما روستای بزرگ شهرستانک قرار داشت . خیلی بهمون نزدیک بویدم شاید حدود یک ساعت

هوای ابری روی قله توچال در جنوب قلعه دختر

جاده ای از آهار به شهرستانک کشیده شده که هنوز نیمه کارست و رفت آمدی توش نمیشه و خاکی هستش.این جاده در تمامی طول مسیر زیر کوه با ما میومد . درست زیر قله گردنه آهار بشم قرار داره . ما هم از قله اومدیم پایین روی این گردنه واز اینجا از طریق جاده برگشتیم به سمت آهار . حدود 1 ساعت بعد به یه برکه آب با چند درخت بزرگ رسیدیم که چشمه ای در کنار ، برکه اون روپر می کرد .

چشمه آب در پایین جاده در کنار یه برکه

ما هم رفتیم پایین و ناهار رو اونجا خوردیم . جای با صفایی بود و آب چشمه هم گوارا و لذیذ . از سمت آهار اگه جاده رو به سمت شهرستانک بیاید 40 دقیقه ای میرسید . ساعت 5 به آهار رسیدیم و از کوچه پس کوچه های آهار به سمت میدون اصلی می رفتیم که سوارماشینها بشیم. در این کوچه ها هم گاهی انبار علوفه ها رو میدیدیم که بوی معطر و خیل خوبی ازشون میومد واقعا آدم مست میشد. بین خودمون بمونه ، ادم به گاو و گوسفندهایی که میخواستن این علوفه ها رو ببخورن حسودیش میشد !

بازگشت به آهاربه هنگام عصر

آقا برنامه خیلی خوبی بود هم کوهنوردی همایرانشناسی و تاریخی. راستی الان که دارم اینا رو مینویسم جمعه است ، ساعت 1 ظهر ، بچه ها باید روی قله آبک باشن احتمالا . قله آبک رو از طریق روستای میگونرفتن . من چون این هفته یکم خسته بودم و یکم هم بی پول شده بودم از شما چه پنهون نرفتم ، به جاش با رضا سجادی رفتم یکی از کوههاینزدیک خونمون رو که رضا بلد بود صعود کردیم البته دیروز یعنی پنج شنبه . واقعا کوه خوشگلی بود به اسم چین کلاغ .گزارش اون رو تا اواسط هفته می نویسم براتون .

2007-02-23T13:36:00.000+03:30

قلعه دختر درست روی آخرین قله در عکس

روستای آهار در اوایل طلوع آفتاب

خیلی خوب وعالی ، هوای آفتابی و بودن باد.زیبایی طبیعت بود که بچه ها میبلعیدن ! جای همتون خالی . ساعت

دوازده ظهر یه صدای مهیب و خوفناکی مثل انفجار شنیدیم. صدای بهمن ! اما خود بهمن تو دید ما نبود و ندیدیمش. روی قله که بودیم در سمت غرب ما روستای بزرگ شهرستانک قرار داشت . خیلی بهاون نزدیک بویدم شاید حدود یک ساعت

هوای ابری روی قله توچال در جنوب قلعه دختر

چشمه آب در پایین جاده در کنار یه برکه

بازگشت به آهاربه هنگام عصر

جمعه 20 بهمن 85 - قله ساکا

2007-02-11T18:47:00.000+03:30

قله ساکا ، خیال میکردم این هفته قله آسونی رو میریم ، ارتفاعش هم همینو میگفت 3200 متر.
گفتم اینجوری که نمیشه باید تو برنامه به این آسونی یه حالی به خودم بدم، همین شد که بدون هماهنگی با آقای حمیدی تصمیم گرفتم کوله ام رو سنگین کنم و واسه خودم یه برنامه کوله کشی تا قله داشته باشم ، عجب اشتباهی !
به انتهای روستای افجه رسیده بودیم ، یه روستا بالای شهر لواسان.

روستای افجه

از ماشین ها پیاده شدیم . چقدر بستن گتر تو هوای سرد عذاب آوره ! هنوز خورشید در نیومده بود و ماه داشت تو آسمون جولون می داد. بالاخره همه آماده شدن . از همون اول فشار سنگین کوله پشتی بین من و گروه فاصله ایجاد کرده بود . مسیر ما از دشتی در پای کوه میگذشت به اسم دشت هویج ، مثل اینکه قدیما اهالی محلی تو این دشت هویج می کاشتن و حالا همه چی توش میکارن .

قله ریزان در انتهای تصویر

هوا آفتابی بود اما سرمای صبحگاهی زمستون یکم موزی بود. به این دشت که نزدیک شدیم باد رفته رفته شدید شد. تا جایی که من دیگه نتونستم بدون مجهز کردن خودم به عینک و کلاه ضد طوفان و دستکش دوپوش ادامه بدم و وایسادم پشت یه تخته سنگ .

تصویر دشت هویج از بالا

بچه ها هم وسط دشت گیر افتاده بودن و باد انقدر شدید بود که تیکه های سفت و کوچک برف رو از زمین جدا میکرد و با شدت تو سر و صورت آدم شلیک می کرد. بعد از مجهز شدن جلوتر رفتم و خودم رو به بچه ها رسوندم. بیشتر از 1 متر برف توی دشت خوابیده بود که آدم کاملا توش فرو میرفت با اون باد وحشتناک با مصیبت از دشت رد شدیم و انتهای دشت رفتیم تویه گوسفند سرا مانندی که واسه اتراق گله ها در تابستون درست کرده بودن . اونجا در امان بودیم. صبحانه رو اونجا خوردیم. شلوار بادگیرها مونم اونجا پوشیدیم. من که نتونستم چیزی بخورم و حسابی خسته و وامونده شده بودم. عینکم رو هم که برای مدت کوتاهی تو دشت در آورده بودم گم شده بود. چند نفر دیگه هم عینک و چیزای دیگشون رو تو دشت حین اومدن گم کرده بودن . عجب تلفاتی تو دشت هویج دادیم ! خودمونم خندمون گرفته بود.

گوسفندسرای تابستانی انتهای دشت

این منطقه محل تقسیم شدن کوهنوردا به خیلی قله های معروف مثل پرسون ، ساکا ، ریزان و غیره است و تیمهای زیادی با فاصله زمانی به دشت می رسیدن و هر کدوم از یه سمت واسه قله مورد نظرشون میرفتن. در ادامه از یه شیب تند بالا رفتیم و به یه دشت مانند دیگه رسیدیم . تو این دشت دومی آقای حمیدی منو به جلو خوند تا برف کوبی کنم. منم رفتم جلو و شروع کردم. شدت برف انقدر زیاد و نرم بود که من مجبور شدم برای نرفتن توی برف رو زانوهام راه برم که خیلی خوب جواب داد. یه چیزی تو مایه های کفش برف شبیه سازی کردم با پاهام تا گروه رد شدیم و رسیدیم به پای یال پرشیب . از اینجا رو رضا برای برف کوبی رفت جلو . شیب خیلی تند بود ، تو مایه های هشتاد درجه . حالا دیگه کوله پشتی سنگین داشت با من کشتی میگرفت . به بالای شیب نرسیده بودیم که مجبور به استراحت روی صخره ها شدیم. به بالای شیب و روی یال که رسیدیم من دیگه اصلا جون نداشتم . رضا هم از درد زانویی که قبلا واسش ایجاد شده بود داشت گله میکرد و همون بالای یال موند تا بقیه برن صعود کنند.
منم کوله ام رو پیش رضا سبک کردم و ادامه دادم . انگار فشار قبر رو از پشتم ورداشته بودم اما اصلا نفسم جا نمیومد و تند تند نفس می کشیدم . یه کم جلوتر محمد رضا هم برگشت تا بره پیش رضا بمونه و نتونست بیاد بالا. یه کم بالاتر که رفتیم دیدم اصلا دیگه نمیتونم بیام بالا و با هماهنگی منم برگشتم پیش رضا . میثم هم که از بالا دید منم دارم بر میگردم شل شد و اونم برگشت. هرچی سرش داد زدم که برو بالا برنگرد گوش نکرد و برگشت. تنها کسی بود که تنبلی کرد و به گفته خودشم با اینکه میتونست بره بالا ترجیح داد بیاد پیش ما . عجب وضعیت مضحکی شده بود. این ساکا 3200 متری داشت همه رو ضربه فنی می کرد. البته گروه ما زیاد بود و بقیه بچه ها خیلی خوب داشتن میرفتن بالا. یه کم که گذشت دیدیم یکی دیگه از بچه ها هم که تازه وارد باشگاه شده بود هم داره بر میگرده پیش ما.
آقا بقیه ماجرا به جنگولک بازی و چرت زدن زیر آفتاب داغ و ناهار و تو سر و کله هم زدن گذشت . از اینکه نتونسته بودم برم تا قله ناراحت بودم اما چاره ای نداشتم حقیقتش 3 هفته برنامه سنگین پشت سر هم که 2 تا توچال از جبهه شمالی و جنوبی و یه برنامه سرکچال هم بی تاثیر نبود. بالاخره این برنامه هم تموم شد و بقیه به سلامت برگشتن. چون خود قله صخره ای و به قول کوه نوردها دست به سنگ بدی داشت آقای حمیدی با مژدبا 2 تایی روی قله رفته بودن و بقیه بچه ها زیر قله مونده بودن . موقع برگشت هم آقای حمیدی پای ماشینها یه دادگاه کوچولو ترتیب داد و به غیر از رضا که پاش مشکل داشت بقیه رو به خاطر نیومدن تا بالا دعوا کرد حقم داشت. مثلا خود من وضعیت کوه رو مثل ورجین تخمین زده بودم وکوله ام رو بدون هماهنگی با ایشون سنگین کرده بودم در صورتی که مسیر طولانی و با شیبهای تند و برف کوبی سنگین بود.
به هر حال اینم یه مدلش بود و یه تجربه جدید . یادتون باشه ارتفاع قله یه چیزه ، سخت یا آسون بودن صعود به قله یه چیز دیگه !

دشت هویج هنگام غروب

جمعه 13 بهمن - قله سرکچال

2007-02-06T11:01:00.000+03:30

جمعه این هفته برنامه قله سرکچال بود ، از قبل هم زمزمه این بود که این برنامه یکی از برنامه های سنگین باشگاهه . من و محمد رهبری هفته قبل باهم توچال رو نمه نمه صعود کرده بودیم و واسه همین من یکم از لحاظ روانی آماده بودم اما بالای مچ پا ازسمت جلوی پا محمد تاول بدی زده بود اونم به خاطر آب بندی کردن کفش دوپوشش تو برنامه توچال. رضا هم که این هفته تنبلی کرد و نیومد برنامه . مثل برنامه کلون بستک دو دسته بودیم ، یه عده برای اسکی به همراه آقای حمیدی به پیست دیزین می رفتند و باقی هم به سرپرستی محمد رهبری می رفتیم واسه قله .تعدادمون فکر کنم یه 7 ، 8 نفری بود واسه قله و ما حدود ساعت 7 صبح از ده سپیدستون که حوالی شمشک هست واسه صعود راه افتادیم.من این بار هم حالم زیاد خوب نبود اما بهتر از روزهای قبل بودم ، کوله ام رو هم بازم به نسبت خودم سنگین ورداشته بودم اونم عمدا و از این بابت هم شکایتی نداشتم . شهروز هم که هر چند برنامه یه بار سر و کلش پیدا میشه تو این برنامه بود. شهروز خیلی پسر خاصیه ، از قدم اول شروع می کنه موج منفی فرستادن و آیه یاس خوندن که من نمیتونم ولی معمولا تا آخر قله میاد !به گفته محمد بچه های انجمن کوهنوردی دانشگاه تهران هم دیروز یعنی پنچشنبه واسه همین برنامه اقدام کرده بودند که ما جای پاهاشون رو توی برف از همون اول میدیدیم . راستش واسه صعود سرکچال یکم دیر راه افتاده بودیم و اونایی که حرفه ای تر بودن مثل سعید و مژدبا و محمد نگران زمانبندی برنامه بودن به خصوص اینکه شهروز و امیرحسین و یه نفر دیگه نسبتا کند و خسته بالا میومدند و سرعت تیم خوب نبود. البته حق هم داشتن ، شیب صعود به سرکچال از مسیر زمستونی اکثرا تند و تیزه و مسیر هم طولانی هستش .حوالی 10 صبح روی یال فرعی صبحونه رو خوردیم و بچه ها یه نیمچه جونی گرفتند اما زمان داشت مثل باد سپری میشد. یه کم جلو تر من روی یال روبریی که میرفت تا خود قله تونستم جانپناه لجنی رو وسط های یال ببینم و ازش عکس بگیرم. یال فرعی رو باید میرفتیم پایین و از یال اصلی مستقیم میرفتیم تا قله . پای یال که رسیدیم محمد تشخیص داد که به علت خستگی و نداشتن زمان کافی امیرحسین و شهروز همین جا بمونند تا بقیه سریعتر بریم و صعود کنیم و برگردیم تا به تاریکی نخوردیم. البته انصافا هوا عالی و بدون ابر بود و به تاریکی هم اگه میخوردیم با توجه به برفی بودن مسیر و ماه شب 13 هوای خیلی روشنی رو هم تو شب داشتیم.راستی باشگاه یه اقدام جالب کرده که شاید تو عکسهای قبلی دیده باشید ، اونم پرچم گذاری مسیر صعود هستش که 2000 تا پرچم سفارش داده و اماده شده، پرچم قرمز رنگی که روش اسم و آدرس سایت چاپ شده. حدود 5 تا 10 پرچم رو حدودا تو هر برنامه تو فواصل مسیر صعود برنامه ها نصب می کنیم. اینکار چندتا فایده داره ، یکی پیدا کردن مسیر برگشت تو شرایطی که اوضاع بحرانی باشه واسه خودمون و دیگران مثل برف و بوران یا مه شدید . یکی تبلیغ باشگاه که کوهنوردای جدی تر اون رو میبینن و باعث جذبشون به باشگاه میشه و یکی دیگش هم باعث قوت قلب گرفتن کسایی هستش که تو این مسیر ها ممکنه نا آشنا و غریبه باشن و با دیدن این پرچمها مطمن بشن که مسیر رو دارن درست میرن و قبلا این مسیر توسط یه باشگاه صعود شده . این کار رو باشگاه دیگه ای نمیکنه و ابتکار باشگاه اسپیلت هستش. دستش درد نکنه. انقدر خوشم میاد از این حرفه ای گریها .بگذریم ، بقیه رفتیم بالا تا رسیدیم به جانپناه لجنی . اونجا دوتا از بچه های دانشگاه تهران رو دیدیم با یه 3 تا چهارتایی چادر ، بقیه بچه ها شون رفته بودن صبح زود قله رو صعود کنند .یه کم بالاتراز جانپناه لجنی که رفتیم بچه های دانشگاه تهران که یه عالمه بودن ! داشتن میومدند پایین و قله رو با موفقیت صعود کرده بودند . عجب کفش و لباسهایی داشتن ، خوش به حالشون . از این جا به بعد بود که سعید و دوستش پویا که احتمالا نوشابه انرژی زا زده بودند و به روشون نمیوردن گازشو گرفتن و رفتن بالا و اصرار که ما میخوایم سرعتی صعود کنیم و هرچی محمد که سرپرست بود گفت نه گوش ندادند و تقریبا از تیم جدا شدند و گوله کردن . منم حالم بهتر بود تقریبا . فقط یکی از بچه ها بود که خیلی کند میومد که اونم محمد بهش گفت تا روی خط الراس بیاد و برگرده که تا اونجا هم نتونست بیاد و وسط راه برگشت به سمت پایین. حالا به غیر از سعید و پویا که جلوتر بودند ، من و محمد و مژدبا و زهرا باهم صعودمون رو ادامه میدادیم تا رسیدیم روی خط الراس . اینجا هم زهرا که یکم بدنش خالی کرده بود تصمیم به برگشت گرفت و واسه همین مژدبا هم که دوستش بود باحاش پایین برگشت که کار عاقلانه ای هم بود. حالا شده بودیم دوتا تیم صعود کننده من و محمد که با سرعت یکنواختی به سمت قله های سرکچال 2 و 3 حرکت می کردیم و جلو تر ازما سعید و پویا به اختلاف حدود 20 دقیقه . سرکچال، 3 تا قله کنار هم هستش که از سمت چپ به راست به ترتیب با شماره های 1 تا 3 نام گذاری میشند . سرکچال 3 به ارتفاع 4200 متر بلندترین و قله هدف هستش که برای رسیدن به اون باید از سرکچال 2 هم بالا و پایین بیاید اما سرکچال 1 رو که از روی یال اون صعود می کنیم و جانپناه لجنی روی همین یال قرار داره رو نزدیک قله که میشیم به سمت چپ می تونیم انحراف مسیر بدیم و به از روی سینه کش کوه به سمت سرکچال 2 بریم و روی قله سرکچال 1 نریم که به این پیمایش افقی مسیر تو کوهنوردی اصطلاحا "تراورس" میگن که ما هم همینکار رو کردیم . آقا بالاخره حوالی ساعت 3 رسیدیم روی قله و در همین زمان هم پویا و سعید از روی قله فرودشون رو آغاز کردن. واقعا برای من امتحان خوبی بود بعد از اونهمه سختی خیلی هم بهم چسبید . از اونجا به بعد هم که ماجرای خاصی نبود و به سلامت با محمد برگشتیم تا انپناه و یه ناهار توپ خوردیم و از مسیر تابستونی به که خطری نداشت به سمت روستا میانبر زدیم . حوالی 7 شب به ده رسیدیم و برگشتیم خونه
خیلی خوش گذشت. سرکچال رو هم بالاخره زیارت کردم.

دوشنبه 9 بهمن 85- توچال

2007-01-30T19:14:00.000+03:30

محمد ، توحید :راست .................. رضا ، سعید :چپ

این هفته طبق برنامه قرار بود برنامه صعود دور روزه و یک روزه قله های دوبرار 1و2 اجرا بشه . منم قرار بودیه روزه رو شرکت کنم. آخرین لحظات روز پنج شنبه متوجه شدم که برنامم علارغم اشتهای شدیدم واسه جمعه جورنیست و تماس گرفتم که نمیتونم برم. از طرفی بچه های صعود دو روزه هم به دلیل برخی مشکلات نتونسته بودن برن و قرار بود اونا هم با بچه های یه روزه مشترکا برنامه رو تا اونجا که زمان اجازه میده صعود کنند .از اینکه بعد از مدتها این اولین جمعه ای بود که خونه مونده بودم و تا لنگ ظهر خوابیده بودم حال خوبی نداشتم این بودکه مثل یه آدم گرسنه منتظر روز دوشنبه و سه شنبه که واسه تاسوعا و عاشورا تعطیلی پشت سرهم بود لحظه شماری میکردم تا یه برنامه رو به هرجا که مناسب بود با بچه های دیگه گروه هماهنگ کنم و اجرا کنم. از اونجا که مناسبتمذهبی پیش اومده بود تصمیم گرفتم مسیر امام زاده داوود رو کوپیمایی کنم و قبل از اون از آبشار سیاه بند هم تو مسیریه دیدن بکنم ببینم تو زمستون چه شکلی میشه. از اون طرف هم مسیر امام زاده رو ادامه بدم و برم قله بازارک رو صعود کنم . این شد که با رضا هم محله ایم شب یک شنبه تماس گرفتم اما اون خیلی موافق این صعود سنگین نبود واسه پرسیدن وضعیت قله بازارک که تا به حال نرفته بودم با محمد رهبری تماس گرفتم و اون صعود به این قله رودر این فصل خیلی طولانی می دونست و اونم صلاح ندونست که نه با ما بیاد ، نه ما اونجا بریم. راستی محمد جزو بچه هایصعود دو روزه برنامه دوبرار بود که بهم گفت دوتا ماشین روز جمعه رفتن به سمت قله دوبرار اما از اونجا که جادهاون اواخر دارای برف سنگین بوده و ماشین اونا هم پژو و پراید بوده نتونستن جلو برن و دست از پا دراز تر برگشتن.چه خوب شد که من نرفتم ! قربون حکمتهای خدا برم ! . بعد از صبحت با محمد تصمیم گرفتیم که به اتفاق رضاقله توچال رو از مسیرسربند صعود کنیم. بازم قربون حکمت خدا من که تا 3 هفته پیش قله معروف توچال را هیچ وقتصعود نکرده بودم حالا در عرض 2 هفته اول از جبهه شمالی و حالا از جبهه پر رفت و آمد جنوبی از مسیر شیرپلاصعود می کردم. یادتونه تو برنامه ایگل به توچال نوشتم مثل اینکه توچال یه جور دیگه منو طلبیده ، اینم سند !ساعت 6 صبح پای مجسمه کوهنورد با محمد قرار گذاشتیم و 3 نفری صعود رو شروع کردیم . من از این مسیر همیشه تاشیرپلا رفته بودم. اوایل مسیر بود که احساس کردم حالم اصلا خوب نیست ، ای لعنت به این شانس ، حالم عین حال وهوای روته بود که اوایل مسیر تنهایی برگشته بودم و اتفاقا اون اولین برخورد منو محمد رهبری بود . یواش یواش رضاومحمد هم متوجه حال من شده بودند و گفتن "تو غلط میکنی بخوای حرف برگشتنو بزنی" مثل برنامه باغ مظفر بخونید.منم گفتم تا شیرپلا میام بعد اعلام وضعیت میکنم بهتون . اتفاقا رضا هم چون نمیخواست برنامه سنگین بره و کار هم داشتگفته بود که از شیرپلا برمیگرده. تو راه دلم به حال محمد میسوخت که باید تنهایی بره توچال و تقریبا مطمن بودم که تاشیرپلا هم اگه برم خیلی معجزه است. کم خوابی دیشب و قرمه سبزی چرب و چیلی نذری امام حسین که درست قبل از خوابخورده بودم داشتن کار منو میساختن. قبل ازشیرپلا تو همون مسیرهای صخره ای احساس کردم که حالم رو به بهبوده .به محمد گفتم یه خبر بد واسط دارم حالم داره خوب میشه ! تو همین راه محمد هم یکی از رفقای قدیمشو دید که اونمداشت تنهایی میرفت قله واسه همین هم محمد کلی خوشحال شد هم من خیالم از بابت تنهایی صعود نکردن محمد راحت شد.به شیرپلا رسیدیم ساعت 9 صبح بود و مشغول خوردن صبحانه بودیم . حالم هنوز خیلی خوب نبود و از اونجا که دلم نمیخواست که برنامه محمد و دوستش سعید رو تو مسیر زهرمارشون بکنم تصمیم قطعی واسه برگشت به همراه رضا به پایین رو داشتم. صبحانه رو نیم ساعتی طول دادیم . این سعید چقدر پسر خوب و باحالی بود. کلی راجع به خرید وسایلکوهنوردی به همراه رضا ازش اطلاعات گرفتیم. سعید به قول معروف همه چی تکمیل بود و لوازمش کاملا حرفه ای و فنی بودازش شماره تلفن گرفتم و کلی با هم رفیق شدیم. دیگه اونا داشتن لوازم و جمع جور میکردن که برن بالا و ماهم واسه پایینرفتن داشتیم جمع و جور میکردیم . سعید بهم گفت بابا حالت خوبه بیا بریم بالا و محمد هم گفت بیا بالا . من یه خورده دودل شدم اما بازم نتونستم راضی بشم گفتم برگردم بهتره. بعد از 5 دقیقه به طور معجزه آسایی حس کردم حالم خوبه ! تو همین اوضاعدوباره سعید برگشت گفت با ما بیا بالا آروم آروم میریم ، منم گفتم اگه بیام باید هوامو داشته باشین اونم گفت بیا فکر و خیال نکن. منم رفتم به محمد گفتم اوضاع اینجوریه اونم خوشحال شد . راستی محمد کفشهای دوپوشش رو اورده بود که تازه خریده بود ومیخواست اینجا آب بندی شون کنه واسه برنامه دو هفته آینده دماوند واسه همین مجبور بود که آروم صعود کنه تا کفش پاشونزنه. اینجوری شد که رضا تنها برگشت پایین و ما سه نفری صعودمون رو شروع کردیم. ساعت 10:15 بود که از شیرپلا شروع کردیم .

حالم واقعا خوب بود . یک ساعت و نیم بعد رسیدیم به پناهگاه سنگ سیاه . رفتیم داخل و اونجایکی دیگه از دوستای محمد داخل پناهگاه بود به اسم آقای حجتی . از سنگ سیاه تا قله رو چهارنفری صعود کردیم و ساعت2 حدودا رسیدیم به قله و رفتیم داخل پناهگاه ، سعید و آقای حجتی که 10 دقیقه ای زودتر رسیده بودند بساط بخوربخور رو پهن کرده بودند و ما به محض ورود با چایی دارچین داغ آقا سعید پذیرایی شدیم وای چه حالی میداد. دست سعیددرد نکنه واقعا . به جز ما یه 4 ، 5 نفر دیگه هم بودند که تقریبا با هم تو مسیر بودیم و تقریبا همه با هم به قلهرسیده بودیم ، تقریبا هم با هم قله رو به سمت پایین ترک کردیم. از و اونجا که فردا هم تعطیل بود اقای حجتی و سعیدتصمیم گرفتن شب رو شیرپلا بخوابند و من محمد هم دو نفری از شیرپلا اومدیم پایین.

ساعت 7:40 بود که به میدون سوت و کورسربند رسیدیم و از اونجا که رستورانها واسه خاطر تاسوعا تعطیل بود

و کسی تو سربند نبود میدون خیلی تاریک و یه کم مخوف شده بودجلوی یه مغازه که تعطیل بود یه تخت بود از شانس ما. من و محمد هم رفتیم رو تخت و بساط میوه و الویه محمد روپهن کردیم و یه نیم ساعتی نشستیم سیر خوردن و صحبت کردن. بعدشم که با موتور محمد اومدیم و میدون تجریش از همجدا شدیم. خیلی این برنامه به منو محمد خوش گذشت . تازه یه دوست جدید هم پیدا کردم . از اون مهم تر بعد ازبرنامه دوبرار که نشده بود اجراش کنن هم برنامه رفته بودیم و نذاشته بودیم بدنمون افت کنه هم واسه باشگاه برنامه جبرانی انجام داده بودیم. منم که دوربین همراهم بود عکس و فیلم برنامه هم ردیف بود. آقا خیلی خوش گذشت ، دلتون بسوزه !

معرفی کتاب

2007-01-30T19:12:00.000+03:30

کتاب کوهنوردی در ایران نوشته علی مقیم ، نویسنده آشنا برای اکثر کوهنوردان است.این کتاب رو من از طریق یکی از دوستانم شناختم و چاپ سال 1385 هستش. کتاب به روز و کامل و مفید که شامل بخشهای زیر میشه :* چگونه کوهنوری را آغاز کنیم * موقیعت های اضطراری در کوه ( جراحت ، کوه گرفتگی ، سرمازدگی ، گزیدگی ، ضرب دیدگی )* تغذیه در کوهستان* صعود به 100 قله شاخص فلات ایران ( کروکی های کامل با توضیحات روان و چاپ خط راس ها در چند صفحه به صورت رنگی)* زیباترین مسیرهای کوهپیمایی* مشهورترین در یاچه های کوهستانی ایران* غارهای ایران* یخچالهای ایران* مسیرهای مناسب برای دوچرخه سواری* آشنایی با سنگ نوردی طبیعی و سالنی* آشنایی با برخی از آثار تاریخی ( منظور در کوههای ایران)* گلگشت در اطراف تهران* با رشته کوههای هیمالیا آشنا شویم* آشنایی با 14 قله بالای 8000 متر جهان* کوههای مشهور جهان
چیه کفتون برید؟ واقعا دست آقای مقیم درد نکنه ، کیفیت چاپ کتاب و عکسها و کروکی ها خیلی خوب هستش و برایعلاقه مندان به کوهنوردی و یا علاقه مندان گردشگری یه گنج هستش . حتما این کتاب رو حتی شده به قصد آشنایی بیشتر در مورد کشوری که در اون زندگی می کنید بخرید . برای کوهنوردای ایران که این کتاب با چاپ خط راس هابه صورت رنگی در چند صفحه و کروکی ها و توضیحات صعود در فصول مختلف برای 100 قله ایران در حکم یه کتاب مرجع رو هم داره .البته کتاب فصلهای دیگری هم داره که ترجیح دادم چون مطالبش کامل نیست اسمشو نیارممثل گیاهان کوهستانی ایران که فقط به ذکر 10 تا 15 قلم گیاه کوهی بدون تصویر مناسب بسنده شده.
قیمت این کتاب 4500 تومان و در 376 صفحه و در شمارگان 5000 نسخه چاپ شده. چاپ سوم 1385 انتشارات روزنهخودم که این کتاب رو خریدم از کتاب فروشی عصر دانش توی انقلاب. منتظر معرفی یه کتاب دیگه که اونو هم خریدم و خیلی جالب هستش باشید. چی ؟ البته که در مورد کوهنوردیه !چه سوالایی می کنیا

جمعه 29 دی 1385- قله توچال از جبهه شمال شرقی روستای ایگل

2007-01-20T22:05:00.000+03:30

ساعت 4:20 صبح از خواب بیدار شدم. همه وسایلم رو طبق معمول شب قبل آماده کرده بودم و فقط باید لباس ها رو می پوشیدم و کوله رو برمیداشتم تا برم پیش رضا تا باهم ساعت 5:15 زیرپل سیدخندان خودمون رو به گروه برسونیم.همه اینا انجام شد اما این وسط من یادم رفت که دوربینم رو با خودم بردارم واسه همین تو این برنامه که از اولش هم معلوم بود برنامه بسیار سنگینیه ، بیشتر از جا گذاشتن دوربینم به عنوان یه بار خوشحالم بودم !طبق برنامه حوالی 6:30 با دو تا ماشین پاترول و پراید 12 نفری به روستای ایگل (Egel) رسیدیم و ساعت 7 صعود روشروع کردیم . این برنامه سنگین ترین برنامه ای بود که از ابتدای تاسیس 6 ماهه باشگاه اجرا می شد و جزو برنامه های آمادگی برای صعود به دماوند 3 روزه 22 بهمن بود که البته من به دلیل نداشتن تجهیزات و تجربه کافی و با صلاح دید آقای حمیدی سرپرستمون توی برنامه دماوند شرکت نمی کنم. راستی 2 تا عضو جدید هم داشتیم در این برنامه که اتفاقا هردو خانم بودند ، یکی خانمی میانسال اهل کشور ترکیه که اینجا زندگی میکنه و فارسی رو خیلی بامزه حرف میزنه و در اصل اسکی باز هستش به گقته خودش سهند و سبلان رو در فصول گرم سال رفته و یکی هم یه خانم جوان دیگه .این برنامه واسه اینکه خودمو توی حمل کوله سنگین تر بیشتر محک بزنم و از طرفی به خاطر شرایط اضطراری این مسیر خشن شمالی توچال ، آماده تر حرکت کنم با حداکثر وسایلی که میشد ببرم و یه کوله حدود 7 کیلویی راه افتادم که چقدر خوب شد اینکارو کردم . البته برای برنامه 3 روزه دماوند توی زمستون با احتساب کیسه خواب و وسایل دیگه مورد نیاز فکر کنم باید 2 تا 3 برابر این مقدار کوله حمل کرد اما برای من شروع خوبی بود و منو اصلا اذیت نکرد.خلاصه حرکت رو شروع کردیم ، آقا آی سرد بود آی سرد بود که نگو . اما هوا صاف و آفتابی بود . یه مدت که تو دره ایگل حرکت کردیم و از باغات عبور کردیم شدیدا گرم شدیم و مرتب لباس کم کردیم . یه نکته ساده و ابتداییاما خیلی خیلی مهم تو کوه نوردی اینه که تا جای ممکن باید به هنگام حرکت کمتر عرق کرد و خیس شد به خصوص در زمستون واسه همین شما توی یه برنامه زمستونی ممکنه مرتبا در حال در آوردن و پوشیدن لباس باشید تا دمای بدنتون رو نسبت به شدت فعالیت و دمای هوا در حد مطلوب و راحت قرار بدید. اینم پیام اخلاقی این پست ! بعد از یه 2 ساعتی که رفتیم از توی دره انداختیم رویه یال سمت راست و رفتیم به سمت بالا تا اینکه به جایی رسیدیم که آفتاب به همون میتابید،همونجا بساط صبحانه رو ردیف کردیم و چقدر هم خوشگذشت . بعد از صبحانه اکثر بچه ها با کمترین لباس ممکن شروع به حرکت کردن و خودمم با یه تیشرت به راه ادامه دادم. یه نیم ساعت که رفتیم برفکوبی شروع شد و بچه ها به نوبت می رفتن جلو و به عنوان جلو دار گروه برف رو می کوبیدن تا بقیه از تو جا پاهای درست شده پشت سر هم بیان.شیب که یه کم تند شد خانمی که ترکیه ای بود "و عحب کفشهای کوه نوردی زرد قشنگی داشت" دیگه نکشید ونتونست ادامه بده . از این شیب همه بچه ها اومدند بالا و دو نفر از بچه ها هم بعد از 10 دقیقه کمک به اون خانوم به آقای حمیدی گفتند که دیگه اون خانم نمیتونه ادامه بده به خاطر همین یکی از بچه ها که پراید داشت به همراه اون خانم برگشتندخانم ادیب - عضو جدید دیگمون - توی اون شیب تند کفشش پشت پاشو زده بود و به خونریزی افتاده بود که روش گاز استریل گداشتند و اونم میخواست برگرده که آقای حمیدی تشویقش کرد که اگه میتونه تحمل کنه بالاتر بیاد که اونم موافقت کرد.راستی از ابتدای مسیر قله توچال معلوم بود و به نظر خیلی در دسترس میومد یعنی همین عکسی که دارید میبینید .خلاصه مسیر رو ادامه میدادیم و من که خیلی دوست داشتم برف کوبی کنم انقدر مخ محمد رهبری رو که بچه ها رو واسه برف کوبی میفرستاد جلو خوردم تا بالاخره منم فرستاد جلو . راستش حدود 20 ، 30 متر اول برف کوبیم برف تا بالای زانوم بود و از همین جا بود که میثم که داشت برف کوبی میکرد برف کوبی رو به من سپرد ! بالاخره به روی خط الراس توچال رسیدیم و من و آقای حمیدی هم که زودتر از همه رسیدیم انقدر از دیدن کوههای اونور هیجان زده شدیم که شروع کردیم مثل این... داد و هوار و جیغ زدن آی چه لذتی داشت. بچه ها نسبتا خسته شده بودند و از اینجا به بعد بود که شیب به سمت قله توچال یال رو باید میرفتم و 1000 متر آخر سربالایی پر شیب رو باید روی یال توچال به سمت قله بالا می رفتیم . به آقای حمیدی گفتم من تا حالا قله توچال نرفتم که خیلی باعث تعجبشون شد و گفتش خیلی جالبه آدم اولین بار توچال رو از جبهه شمالی صعود کنه - نه از طرف تهران - . برای خودمم جالب بود انگار توچال منو یه جور دیگه طلبیده بود !مسیر شمالی خیلی لغزنده و سرد با شیب خیلی ناجوره و دلیلش هم بادهای شدیدی هستش که توی 600 متر آخر با سرعت واقعا وحشتناک میوزه و خورشید که همیشه پشت کوه هست و شما باید زیر باد سرد و سایه و تو برفایی که یخ مثل آینه است و شیب 60 تا 70 درجه برید بالا. قبل از اینکه این تیکه مسیر شروع بشه وایسادیم تا همه بچه ها رسیدند . بعد از یه استراحت پشت سرهم راه افتادیم اما بعد از 10 دقیقه آقای حمیدی ، سعید عکاس گروهمون رو به همراه رضا و من که آماده و سرحال بودیم رو فرستاد جلو و گقت اگه بچه ها نتونستند بیان من علامت میدم که داریم برمیگردیم اما شما قله رو صعود کنید و از سمت تهران بیاید پایین . ما هم رفتیم جلو ، یه مدت که گذشت اون شرایطی که گفتم یواش یواش شروع شد .آقای مردانی هم خودش رو میخواست به ما برسونه که یهو سرخورد و یکم رفت پایین و منو نگران کرد اما چیز خاصی نبود و بهش گفتم از سمت آفتاب بره که یخ نزده . بعد از 45 دقیقه تقریبا از اون بالا معلوم بود که بچه های خسته دارن چقدر زجر می کشن و ما هم که اون بالاتر زیر باد شدید و سایه و مسیر یخ زده و اون شیب ، واویلایی داشتیم اما شوق رسیدن به قله و شرایط نسبتا خوب بدنی من و زیارت قله توچال برای اولین بار ، داشت به همه اینا میخندید . همین وقتا بود که آقای حمیدی به ما علامت داد که دارن برمی گردن و برگشتن. ما 3 نفر یعنی منو رضا و سعید مسیر رو بعد از یه استراحت 10 دقیقه ای ادامه دادیم .این 600 متر آخر رو قشنگ میتونید تو عکس بیبنید : همون دندونه دندونه های نزدیک قله است که در واقع هر دندونه یه قله کوچیک یا فرعی هستش که دنبال هم تا خود قله اصلی ادامه داره . وسطای مسیر که بودیم تقریبا از شدت سرما اطراف لپم یخ زده بود و مثل لالها با رضا صحبت می کردم . واقعا دیگه بدنم خالی کرده بود اما با استراحت های کوتاه کوتاه و صعود های کوتاه کوتاه با خوشحالی مسیر رو بالا میرفتم. واقعا یه لحظه پرتو کوچیک خورشید برام شده بود یه آرزوی بزرگ . رضا هم که خیلی خسته شده بود و سرما هم حسابی ضعیفش کرده بود و اصلا بر خلاف من تجهیزات خوب پوششی نداشت بهم گفت توحید بیا یخ شکن ببندیم و برگردیم. برگشت از اون مسیر با اون وضع خستگی و لغزندگی مسیر خیلی خیلی خطرناک و ریسکی بود واسه همین خیلی محکم به رضا با حالت داد که به خودش بیاد گفتم نه ! بیا بالا. از اون گذشته رسیدن به قله با فاصله ای که تا قله مونده بود خیلی آسون تر بود تا برگشتن .ما تقریبا 150 تا 200 متر با قله و پناهگاه توچال فاصله داشتیم اما واقعا اون شرایط رضا رو تو حالت وادادگی قرار داده بود. یه 30 دقیقه بعد رضا دوباره بهم همون و گفت و اینبار واسه اینکه از این کار خطرناک منصرف بشه سرش داد زدم نه خیلی خطرناکه ، تازه من دستامم کار نمیکنه که یخ شکن ببندم والا میبستم که راحت تر برم بالا ! من به هر حال نمیام اگه میخوای تنها برگرد! اینجوری که گفتم رضا یکه خورد و از لحاط روانی برای برگشت خلع سلاح شد به نظرم و تمام فکر و تمرکزش رو مجبور شد برای کار عاقلانه تر یعنی صعود جمعی به جای فرود فردی جمع کنه . آقا عجب لحظه زیبایی بود وقتی از آخرین قله فرعی هم بالا اومدیم و یهو نور خورشید زد توی چشمم و بعد از چند لحظه هم پناهگاه توچال رو دیدم .لحظه زیبای موفقیت و خوشحالی از اینکه 3 نفری به سلامت تونستیم صعود کنیم و خدا رو شکر هیچ اتفاقی تو اون دشت بلا برای ما نیوفتاد . خدا رو شکر . رفتیم تو پناهگاه ، پناهگاه خالی بود و فقط یه نفر دم در داشت آماده میشد که بره پایین . رفتیم تو و شروع کردیم به لباسهای اضافه رو پوشیدن و تنقلات خوردن و گرم کردن خودمون . سعید هم با موبایلش به آقای حمیدی صعود موفقیت آمیزمون رو خبر داد که از اون ور خط بچه های گروه با خوشحالی جیغ کشیدن و بهمون تبریک گفتن . ساعت 4 عصر به قله و پناهگاه اون رسیده بودیم و از ساعت 7 صبح در حال صعود بودیم . فرصت ناهار خوردن نداشتیم . ساعت 4:30 از پناهگاه اومدیم بیرون و پایین رفتیم ،تا تاریک شدن هوا کمتر از 1 ساعت مونده بود و ما در حالی که خورشید غروب می کرد داشتیم خوشحال و خسته به استقبال یه فرود طولانی تو تاریکی شب می رفتیم . آب خوردن هم نداشتیم ، من یه ساندیس از این بزرگا داشتم که بعد از 1 ساعتی که اومدیم پایین 3 نفری خوردیم و یکم جون گرفتیم . هیچکدوممون چراغ قوه نداشتیم اما از برکت سفیدی برف کوهستان و صاف بودن هوا همه جا روشن روشن بود. چه منظره بیستی بود ، ستاره ها بالای سرت تو بلندی کوهها و روشنایی یه شهر بزرگ با هوای تمیز روبروت و تو در آغوش سفیدی کوهستان داری میای پایین . این ماله سهراپ سپهری نبود ماله خودم بود به جون خودم !جزییات فرود بماند ، فقط بگم که از شیرپلا به دلیل خطرناک بودن فرود از صخره ها تو شب ، فرود نیومدیم و به جاش مسیر طولانی تر اما مطمن تر رو از سمت اوسون انجام دادیم .تو مسیر برگشت هم منشی شرکتمون بهم زنگ زد که فردا شرکت چون اساس کشی کردیم ، تعطیل هستش ، چقدر این خبر خوشحال کننده بود. بلاخره ساعت 9:30 شب بعد از 4:30 فرود به میدان دربند رسیدیم . برای اینکه این موفقیت رو جشن بگیریم توی میدون تجریش رفتیم بستنی اکبر مشتی و تو سرما بستنی خوردیم . خیلی جالب بود تو تجریش که راه میرفتیم تقریبا هر 3 تامون میشلیدیم . من بالاخره ساعت حدود 11 شب به خونه رسیدم
:چند تا نکته جالب واسه من این اولین صعود من به توچال بود ، این اولین بار بود که شب تو کوه بودم ، این اولین بار بود که مسیر اوسون رو میدیدم.
:چند تا نکته آموزشی واسه من قبل از رسیدن به یال قله و شروع بادهایی که اجازه هر کاری رو از آدم میگیره تو زمستون یخشکن هامو بپوشم و لباسمو هم اضافه کنم. واسه صعودهای زمستونیم حتما یه کلنگ یخ شکن و یه طناب انفرادی بخرم .
برای دو کوه نورد گروه آرش هم که سه شنبه این هفته ، یکی به دلیل سقوط و یکی به خاطر سرمازدگی "در بی احتیاطی کامل"جونشون رو در علم کوه از دست دادن ، آرزوی آمرزش و رحمت می کنم .احتیاط هیچ وقت به معنای ترسو بودن و نابلد بودن نیست . کی میخوایم یاد بگیریم خدا هم دیگه نمیدونه !
آلبوم عکسهای این برنامه رو هم اواخر هفته میذارم .ببخشید که طولانی شد.

کلون بستک - گردنه دیزین

2007-01-16T00:02:00.001+03:30

جمعه 22 دی 1385 -

جمعه این هفته طبق برنامه رفتیم به منطقه دیزین تا هم یه عده از بچه ها که اهل اسکی بودن بخصوص آقای حمیدی به پیست برن و ما هم با بقیه بچه ها به سرپرستی محمد رهبری کوه کلون بستک رو به ارتفاع 4200 صعود کنیم.این اولین کوه بالای 4000 متر من بود که برم خیلی هیجان انگیز بود اما لازم به ذکر هست که بگم تا گردنه دیزین در عمل ما حدود 3000 متر رو انگار با ماشین صعود کردیم ! از اونجا که این کوه از گردنه دیزین به تا قله با شیب نسبتا تند شروع میشه و ادامه داره صعود به نسبت ارتفاع باقی مونده طولانی انجام میشه . هوا آفتابی و عالی برای یه روز فراموش نشدنی بود . کلا از اونجا که هر برنامه برای من اولین برنامه صعود به کوه مورد نظر هست همه چیز بوی نویی و تازگی میده به خصوص مناظر کوه در زمستان که فکرنمی کنم هیچ وقت آدم از صعود های مکرر اون خسته بشه . کوه کلون بستک تقریبا روبروی کوهی است که پیست اسکی دیزین هست قرار داره و واسه همین از ابتدا تا آخر قله شما میتونید پیست رو ببینید که این هم از نکات جذابه منتها نه اون قدر نزدیک که بتونید آدمها رو تو پیست با چشم تشخیص بدید . نکته جالب تر این کوه اینه که وسط کوههای البرز مرکزی قرار داره و از شرق یعنی دماوند تا انتهای غرب یعنی شاه البرز و علم کوه و... دیده میشه و در جنوب هم شما کوههای توچال رو میبینید منتها اینبار از سمت شمال نه از قسمت جنوب مثل تهران که اینم خیلی خوشمزست ! از نکات دیگه اینکه به علت ارتفاع بالای 4000 متر کوه هوا در این منطقه رقیق تره و در نتیجه رنگ آبی آسمون به خصوص تو اگه یه روزه آفتابی باشه مثل این جمعه که رفته بودیم ، آسمون یه آبی کم رنگ خیلی ناز هستش که آدم از دیدنش کلی خوش به حالش میشه . ساعت 7 صبحونه ، ساعت 12 و 20 دقیقه روی قله و ساعت 3 و 30 دقیقه هم پایین بودیم . من که خیلی حال کردم ، شما هم عکسها رو که فردا میذارم ببینید یه کم کیفور شید . راستی برنامه این هفته صعود به توچال از جبهه شمالی هستش از منطقه ایگل ( یعنی از همون جا که از کلون بستک دیده میشه ) مثل اینکه صعود سخت ما اولیش اینه

. برام دعا کنید

برای مشاهده آلبوم تصاویر کلون بستک اینجا رو کلیک کنید

به نام تو شروع می کنم ای خالق زیباییها

2007-01-11T22:07:00.000+03:30

همیشه دلم میخواست از یه جایی شروع کنم

همیشه دلم میخواست علمی و فنی شروع کنم

همیشه دلم میخواست کسی باشه که جلو تر از من تو مسیر بهم بگه

"! آهای مواظب باش ، اینجوری نه "

تا اینکه یهو نگاه کردم دیدم انگار اول یه جایی هستم و دارم یه چیزایی یادمیگیرم یکی هم هست که هم برام دست بزنه هم بهم بگه

آهای مواظب باش ، اینجوری نه !

اگروه های کوه نوردی زیادی تو همین تهران هستند با سوابق 10 و حتی 20 و 30 ساله. اما تو همه این گروهها یه گروه صمیمی و جوون و تازه پا هست که 5 یا 6 ماهه که افتتاح شده با 2 تا آدم دلسوز که مربی باشگاهن.

WWW.ESPILAT.COM

از این به بعد نوشته های منو راجع به کوه اینجا بخونید